Helen Levitt - City at play
Seen One Battle After Another last year? After all the glowing reviews I had high expectations, and while it certainly had its witty moments, I just couldn't get properly enthusiastic about it. That same gap between expectation and experience struck me again recently, this time at the exhibition City at Play featuring the work of world-famous photographer Helen Levitt, on view through October 4th at Kunsthal Rotterdam.
But if you shoot with a Leica just like Henri Cartier-Bresson, get personal lessons in composition from him, if Walker Evans then becomes your mentor for years, and if James Agee writes texts and makes films for you, you'd expect a singular talent throwing off sparks, right?
Yet although the photos I'm showing here are beautiful and deservedly famous, her early black-and-white work in particular just fell a bit flat for me, especially in terms of composition, focus, and distinctiveness. What I think I miss is a signature style, the kind for example Saul Leiter had with his idiosyncratic humor and surprising compositions. His exhibition at Foam last year left a real impression on me.
That said, it was certainly interesting to be presented with an overview of Levitt's entire body of work, and there was a clear upward line in quality throughout. Levitt herself would never, at the time, have wanted to give her own analysis or explanation of her work, nor of any underlying themes or what motivated her to photograph. If she could explain it in words, she'd have become a writer instead. "It's simply what you see," she said about it herself. Fair enough, but I do find myself wondering what those other big names actually saw in her work beyond that.
Worth a visit, certainly, but not a must-see. Below, a few more highlights from the other work currently on view at Kunsthal Rotterdam, including some photographs by Karl Blossfeldt.
One Battle After Another vorig jaar gezien? Na alle positieve recensies had ik hoge verwachtingen, en hoewel er zeker geestige stukjes in zaten, kon ik er maar niet superenthousiast over worden. Diezelfde kloof tussen verwachting en ervaring trof me onlangs weer, ditmaal bij de expositie City at Play met werk van de wereldberoemde fotograaf Helen Levitt, te zien t/m 4 oktober in de Kunsthal Rotterdam.
Maar als je net als Henri Cartier-Bresson met een Leica fotografeert, je persoonlijk van hem lessen in compositie krijgt, als Walker Evans vervolgens jarenlang je mentor is, en als James Agee teksten en films voor je maakt, dan verwacht je een uniek supertalent waar de vonken vanaf vliegen, toch?
Maar hoewel de foto’s die ik hier laat zien prachtig zijn en terecht beroemd zijn geworden, viel met name haar vroege zwart-wit werk gewoon wat tegen, vooral qua compositie, focus, eigenheid. Ik miste een eigen handschrift, zoals bijvoorbeeld Saul Leiter dat had met zijn eigenzinnige humor en verrassende composities. Zijn werk in de expositie in Foam vorig jaar maakte grote indruk op me.
Op zich was het zeker interessant om een overzicht van Levitts hele oeuvre voorgeschoteld te krijgen en daar was zeker een stijgende lijn qua kwaliteit in te zien. Levitt zelf zou destijds niet of nauwelijks een eigen analyse of toelichting op haar werk hebben willen geven, of over achterliggende thema’s of wat haar motiveerde om te fotograferen. Als ze het in woorden kon uitleggen, was ze immers wel schrijver geworden. “Het is gewoon wat je ziet”, zei ze er zelf over. Op zich prima, maar ik vraag me toch een beetje af wat die andere grote namen dan nog meer in haar werk zagen.
Een bezoekje waard was het zeker, maar geen must-see dus. Hieronder nog wat highlights van ander werk dat momenteel in de Kunsthal Rotterdam te zien is, waaronder enkele foto’s van Karl Blossfeldt.
