The sweet spot
I’m still experimenting, but I think I’m getting close to the sweet spot — in terms of preparatory image processing — with a curve output of 60%. In plain terms, this means lightening the blacks in the photograph by 40%, so the polymer is exposed correctly.
Yesterday marked the final session of the Photography & Printmaking course I followed with Pol Taverne, with the aim of not only learning the technique, but also applying it in my own studio. I’m pleased with these results; now it’s time to come up with a strong project in which to put it to use. A rewarding challenge for the time ahead.
The photopolymer technique feels like a natural continuation of my earlier cyanotype experiments and fits well with my desire to connect the digital and the analogue. With my hands in the printing ink and my head full of ideas, I’m looking forward to seeing what may emerge from this. To be continued!
Ik ben nog steeds dingen aan het uitproberen, maar ik denk dat ik de sweet spot — wat betreft de voorbereidende beeldbewerking — aan het benaderen ben: een curve output van 60%. In gewone mensentaal betekent dit dat ik het zwart in de foto 40% lichter maak, zodat het polymeer correct belicht wordt.
Gisteren hadden we de laatste bijeenkomst van de cursus Photography & Printmaking die ik bij Pol Taverne volgde, met als doel deze techniek niet alleen te leren, maar ook toe te passen in mijn eigen atelier. Ik ben blij met deze resultaten; nu is het tijd om een goed project te bedenken waarin ik het kan inzetten. Een mooie uitdaging voor de komende tijd.
De fotopolymeertechniek voelt als een natuurlijk vervolg op mijn eerdere blauwdruk/cyanotype-experimenten en past goed bij mijn wens om het digitale en het analoge met elkaar te verbinden. Met mijn handen in de drukinkt en mijn hoofd vol ideeën kijk ik uit naar wat hieruit kan ontstaan. To be continued!
