The museum that keeps bringing me back to my childhood
Fat snowflakes drifting down from the sky.
I remember the euphoric feeling, the soft, wet touch on your face, and the wonder that such a thing exists.
I get that same feeling every time I visit Museum Voorlinden. If you love art — and you do, otherwise you wouldn't be reading this — then you have to go. And now more than ever. The museum is celebrating its tenth anniversary in style with the exhibition Celebrating the Icons of Art. Honestly, I was surprised the museum has only been around for ten years; I've already visited it so many times.
What an overwhelming wealth of art treasures there is to see now. And what specifically brought me back to my childhood this time? Take the intriguing mobile by Alexander Calder, the touching giant sculpture by Ron Mueck, the overwhelming steel sculpture by Richard Serra, the magical swimming pool by Leandro Erlich, or the balloon room by Martin Creed that feels like it's been filled with laughing gas. And last but not least: one of my all-time favorite paintings, Bleu II by Joan Miró. I don't know what it is about that painting, but I can never look away.
Like after a snowball fight, I walked back outside yesterday, exhausted by it all. Happy as a child, the hefty Anna Atkins Cyanotypes book from the museum shop tucked under my arm. It should be clear by now: this is once again an exhibition firmly in must-see territory.
On view through March 7, 2027.
Het museum dat me telkens terug naar mijn kindertijd brengt
Dikke sneeuwvlokken die neerdwarrelen uit de lucht.
Ik herinner mij het euforische gevoel, de zachte, natte aanraking op je gezicht, en de verwondering dat zoiets bestáát.
Keer op keer krijg ik datzelfde gevoel wanneer ik Museum Voorlinden bezoek. Als je van kunst houdt - en dat doe je, anders zou je dit niet lezen - dan móet je ernaar toe. En nu helemaal. Het museum bestaat tien jaar en viert dit groots met de tentoonstelling Celebrating the icons of art. Ik was eerlijk gezegd verbaasd dat het museum nog maar tien jaar bestaan; ik ben er al zo vaak geweest.
Wat een overdaad aan kunstschatten is er nu weer te zien. En wat me deze keer dan specifiek terugbracht naar mijn kindertijd? Bijvoorbeeld de intrigerende mobile van Alexander Calder, het ontroerende reuzenbeeld van Ron Mueck, de overweldigende stalen sculptuur van Richard Serra, het magische zwembad van Leandro Erlich, of de ballonnenkamer van Martin Creed die wel met lachgas gevuld lijkt te zijn. En last but not least: één van mijn favoriete schilderijen ever: Bleu II van Joan Miró. Ik weet niet wat het is aan dat schilderij, maar ik raak er maar niet op uitgekeken.
Als na een sneeuwgevecht liep ik gisteren uitgeput van alle indrukken weer naar buiten. Blij als een kind, met het lijvige boek met Anna Atkins’ Cyanotypes uit de museumwinkel onder mijn arm. Het moge duidelijk zijn: dit is weer eens een tentoonstelling die in de categorie must-see valt.
Tot en met 7 maart 2027 te zien.
