Point of reference
From my personal library
The studium
I'm going to try something new. Over the years I've built up a steadily growing collection of photobooks. I thought it would be fun to regularly pull one of those books off the shelf, find a photograph that speaks to me, and then put into words why both the photographer and the chosen image inspire me.
Where to begin? That's easy. With Stephan Vanfleteren, of course.
As far as I can remember, his Portrait 1989-2009 was one of my very first photobooks. It was also the starting point for my passionate love of black-and-white photography. These days you pay seven times the original price for a second-hand copy.
The Punctum
The photo I've chosen is a portrait of Jan and Karina Wolkers (writer, painter, sculptor & his wife), taken on the island of Texel in 2005. I find it an image that is as fascinating as it is moving, with beautiful framing, grain and depth of field. It is precisely these kinds of moments — tender, raw and timeless all at once — that set Vanfleteren apart from so many others.
Since then I have collected almost all of his books, and to this day he remains my favourite photographer. As a former photojournalist he was always exceptionally skilled at capturing 'the decisive moment'. Since he has increasingly turned towards autonomous art, he takes — both literally and figuratively — more time for the creative process. Until light, emotion and surroundings converge into something raw yet aesthetic. And everything he says and writes is pure poetry. Humbling, to say the least.
No Limits
Finally, I find it deeply inspiring that someone who has already achieved so much in photography works with such obsessive dedication, pushing himself to the absolute limit — sometimes at personal risk — to make what 'needs to be made' (see his recent Transcripts of a Sea).
All for the sake of art. Indeed!
Point of reference
Uit mijn boekenkast
The studium
Ik ga wat nieuws proberen. In de loop van de jaren heb ik een gestaag groeiende collectie van fotoboeken opgebouwd. Het lijkt me leuk om regelmatig één van die boeken weer eens uit de kast te trekken, vervolgens een foto op te zoeken die me aanspreekt, en tenslotte te formuleren waarom de betreffende fotograaf alsook de gekozen foto me inspireren.
Waar te beginnen? Da’s niet moeilijk. Bij Stephan Vanfleteren natuurlijk.
Voor zover ik mij kan herinneren vormde zijn ‘Portret 1989-2009’ één van mijn allereerste fotoboeken. Het vormde eveneens het startpunt voor mijn hevige liefde voor zwart-wit fotografie. Inmiddels betaal je het zevenvoudige voor het (2e-hands) boek.
The punctum
De foto die ik heb uitgezocht is een portret van Jan en Karina Wolkers (schrijver, schilder, beeldhouwer & zijn echtgenote), gemaakt op Texel in 2005. Ik vind het een even fascinerend als ontroerend beeld, met een prachtige inkadering, korrel en scherpte-diepte. Het is precies dit soort momenten — teder, rauw en tijdloos tegelijk — dat Vanfleteren onderscheidt van zoveel anderen.
Sindsdien heb ik bijna alle boeken van Vanfleteren verzameld en tot op de dag van vandaag is hij mijn favoriete fotograaf. Als voormalig fotojournalist was hij altijd al uitmuntend in staat om ‘het beslissende moment’ vast te leggen. Sinds hij de autonome kunst meer op is gaan zoeken, neemt hij letterlijk en figuurlijk meer tijd voor het creatieve proces. Net zo lang tot het licht, emotie, en omgeving samenvallen tot een rauw maar esthetisch geheel. En alles wat hij zegt en schrijft is pure poëzie. Buitengewoon jaloersmakend.
No limits
Tenslotte vind ik het erg inspirerend dat iemand die in de fotografie al zo ongelofelijk veel bereikt heeft, zo obsessief te werk gaat en daarbij tot het uiterste - met gevaar voor eigen leven - gaat om te maken wat ‘gemaakt moet worden’ (zie zijn recente Transcripts of a Sea).
Alles voor de kunst. Indeed!
